Is het niet allemaal aanstellerij en zitten de problemen niet vooral 'tussen de oren'?

Nee, in het algemeen niet. De gezondheidsproblemen zijn reëel voor –naar Zweedse schatting-  1,5% van de Westerse bevolking. Het probleem zit hem in het gebrek aan acceptatie door de onoverzichtelijkheid van de menselijke variaties, t.a.v. zowel de veroorzakende velden als de lichamelijke reacties. De 'rode draad' wordt niet direct gezien. Overigens kan elektrogevoeligheid deel uitmaken van het bredere probleem van milieufactoren die een waaier aan ziekten kunnen veroorzaken, zoals myalgische encephalomyelitis (ME), fibromyalgie (FM), meervoudig chemisch overgevoeligheidssyndroom (MCS), burn-out, posttraumatisch stresssyndroom, golfoorlog syndroom, sick building syndrome etc. 

Waarom kennen we het probleem niet al veel langer?

• Door een combinatie van belemmerende factoren als:

• Elektrogevoeligen zien de oorzaak van hun lijden meestal zelf niet

• Wie het wel ziet en zijn vermoeden uitspreekt wordt uitgelachen

• Klokkenluiders worden niet geloofd

• Medische en sociale gezagsdragers aarzelen de verschijnselen onder ogen te zien en te accepteren, mede wegens de onmogelijkheid de IT technologie ter discussie te stellen, bij gebrek aan medische documentatie

De klachten lijken niet steekhoudend omdat tegenwoordig zo veel mensen klagen over vermoeidheid en stress

Bingo! Het punt is dat veel vermoeidheidsklachten mogelijk juist een gevolg zijn van een elektrogevoeligheid. Dit neemt niet weg dat sommige gevoeligen wellicht baat kunnen hebben bij een cognitieve gedragstherapie. 

De zevenduizend artsen in Nederland kunnen toch niet allen in gebreke zijn gebleven?

Toch wel. Artsen zijn vooral gericht op het herkennen van symptomen en curerend te handelen, terwijl bij elektrogevoeligheid alleen preventieve maatregelen kunnen helpen of een uit-veldplaatsing. Niet de ziekte is behandelbaar of interessant, het zijn de milieuomstandigheden die de ziekten of aandoeningen veroorzaken.

Schieten onze artsenopleidingen dan tekort?

Ja, noodzakelijkerwijs, want kennis omtrent elektrogevoeligheid bestaat nauwelijks, boeken bestaan niet. Alleen in Duitsland is onlangs een studiecentrum en opleiding in  Environmental medicine gestart, zij het met accent op MCS problemen. Zeer waarschijnlijk is er een sterke associatie tussen MCS (extreme geurgevoeligheid) en elektrogevoeligheid.

Moet dat niet veranderen?

Ja en zo snel mogelijk. Nu we beseffen dat digitale velden een belangrijke risicofactor vormen en dat mensen daar in toenemende mate aan worden blootgesteld is het denkbaar dat gezondheidsproblemen onder de bevolking zullen toenemen. Er is geen weg terug.

Wat zou er dan moeten gebeuren?

• Er moet een inventariserend bevolkingsonderzoek komen op basis van zelf-gerapporteerde elektrogevoeligheid en met een zeer kritische vraagstelling en met diepte-interviews.

• Een diepteonderzoek vanuit meerdere disciplines moet helderheid brengen in de precieze omstandigheden die problemen veroorzaken.

• Een analyse van de variabele factoren in perceptie van velden en expressie van lichamelijke problemen moet trends zichtbaar maken.